Robota poety

Gdzieś się natknąłem jakiś czas temu na refleksje jakiegoś człowieka, w bezsenności, w ciemnym, zimowym Reykjaviku. Jakaś tam popijana herbata i rozmyślania o poezji, Eiríka Örna, tego, o którego powieści tu przed chwilą gadałem nieco... Wspomnienia sprzed lat, kiedy to stał jeszcze berliński mur... Zaraz miał runąć. Pan był wtedy chłopakiem, co zamówił sobie u krawca pierwszy garnitur, najelegantszy w całym swym życiu, królewski iście. Szył mu go Polak, ktoś, kto wychynął zza żelaznej kurtyny, a Karol miał na imię... Tak przez poezję, wspominając wicher zmian, doszedł do swej pierwszej odzieżowej, kosztownej elegancji w życiu...

I ja pozostanę na chwilę przy poecie... Czy powinien więcej? Myślę, że niekoniecznie... Dla mnie spoko...

Tak że coś o robocie, i coś z cytatem z innego poety, Einara Mára Guðmundssona...

Eiríkur Örn Norðdahl

Robota poety*

Prawdopodobnie

ten wiersz

mógłby

 być

lepszy.

 

A przynajmniej

powinienem

udawać,

że tak

by mogło

być.

 

Tak to

jest

czasami,

poezja.

 

Powinienem

też

bardziej niż

zwykle

być

na widoku.

 

Chlać więcej

niż chleję,

pierdolić więcej

niż pierdolę,

zatracać się

w bójkach

i w poetyckiej

mowie.

 

(przynajmniej

okazjonalnie)

 

Nic nie poradzę

na to,

jeśli uznasz ten

wiersz za niedobry,

nic nie poradzę,

jeśli osądzisz,

że zbyt mało

chleję i

pierdolę.

 

Nie zależy

mi,

by się dla

ciebie

zatracać.

 

Ani psychicznie,

ani poetycko.

 

Wcale nie dla

ciebie napisałem

ten wiersz,

napisałem go

dla siebie,

jak zawsze.

*    *    *

Eiríkur Örn Norðdahl

Ratowanie świata**

Ratowanie świata jest jak stanie na krześle

w wielkiej restauracji i darcie się na całą salę:

Jest tu ktoś w królewskich szatach?

I dla wszystkich jest jasne, że ten człowiek to wariat. 

   przełożył z islandzkiego Kiljan Halldórsson

-------------

*) Heilagt stríð - runnið undan rifjum drykkjumanna, 2001

**) Nihil Obstat, 2003