Kiljan Halldórsson

  Haakon jarl Norwegii Eiríksson miał chrześcijańskich rodziców i został ochrzczony w niemowlęctwie; oszczędziło mu to cierpień, jakich doświadczają niektórzy spośród tych, co to w dorosłości przyjmują wiarę i przytłoczeni poczuciem winy za swoje niegdysiejsze występki wobec prawdziwego boga, tak gorliwie dręczą innych swoją pobożnością, że lepiej byłoby, gdyby nigdy nie okazali skruchy... Przyznać muszę, że czytając to zdanie, od razu pomyślałem sobie o naszych celebryckich alkoholikach: te wszystkie Miśki, Muńki, Kaziki, co to gdy już wychlali co mieli wychlać, kiedy już nadokuczali wszystkim bliskim do wiwatu, gdy im zaczęło siadać zdrowie, wtedy nagle odkryli religię, stali się jakimiś rycerzami Jezusonajświętszopanienkowymi i zaczęli męczyć otoczenie swoją dewocją, bo to w takiej postaci zaczęła się u nich ta religijność po życiowej imprezie. W sumie nie zastanawiałem się nad tym, ale jeden artykuł w Krytyce Politycznej zwrócił mi na to uwagę... Tak to rzeczywiście wygląda, a ...

  Doturlał się obity przez żonę Árni na drugi brzeg z podręcznym bagażem. - Żeby wam tu nie śmierdzieć, wziąłem trochę odzieżowych podmianek. Na troszkę... - Już Edda stara uczy, by jęzorem mielić z umiarem, bo potem takie efekty - mówi zza swojego prywatnego baru Pol, przy którym siedli po przybyciu nieboraka i po powrocie z łowiska. Timo jakoś nie może ukryć śmiechu, bo zawsze obity ryj był dlań komiczny, o ile oczywiście to ryj męski... Jest w nim coś z krwiożerczej kobiety powtarzającej, że blizny zdobią mężczyznę... Niech się tłuką - myśli, gotów świat cały uzbroić w proste siekiery i łagodny kodeks karny... Tu oczywiście sytuacja nie wynikła z chuligańskiej ustawki tylko z innego rodzaju chuligaństwa, jakim jest małżeństwo, które dość często jest idealnym środowiskiem do odtwarzania się obcości i samotności, i niesmaku... Zmieszana z błotem przez męża żona dała temuż w mordę... O, oboje teraz nie do poznania, na swój sposób. - Czy aby na pewno znalazłeś dobrą podstawę do tych...

- Rzeczywiście? Po pijaku? - Árni wychyla się bardziej, by zobaczyć wyraźniej, co zamierzają Pol i Timo. Tamci istotnie gramolą się do samochodu. Potem ruszają, skokowo... Zza rogu budynku zaś wyłania się Pal. W ostatniej chwili udaje mu się uskoczyć przed wycofującym się samochodem. Wszyscy przystają. Trwa jakaś wymiana zdań. Pal ma chyba dar przekonywania, bo po chwili samochód wraca na niewielki parking przed restauracją. - Byliby go rozjechali - zauważa Árni, pokazując na okno. W palcach dymi mu się papieros, już któryś z kolei, bo w popielniczce prawie pełno. - Kogo? - pyta Fina, rzucająca na pościel laptop. - Zamierzasz tu coś robić?  - Kogo chcieli rozjechać? - Ci nowi, naszego Pala. - Naszego Pala. Tak... A dlaczego ty tu palisz? Co to ma znaczyć?  - A ty zamierzasz tu rozlać się swoją nieczystością? Árni ostentacyjnie puszcza kółka z dymu prosto na środek sypialni niczym jakaś nikotynowa Etna. - Każdy obiera sobie nowe zwyczaje. Zobaczymy, kto silniejszy. Przy czym za...

  Zawsze teraz, w naszym ciągłym ruchu, znacznym, nieznacznym... W każdym teraz jakiś punkt, z nich lwia część to jedynie szybko mijane rzeczy, często ledwie dostrzegane, rychło popadające w niepamięć, choć w każdym z nich coś się na przyszłość decyduje. A niekiedy teraz to jakieś większe postoje, na przyszłe przypominanie sobie, na jakieś kolejne teraz, z pustką do wypełnienia. Znów, teraz, przywołam norweskiego poetę: Rolf Jacobsen Teraz Teraz jest teraz, kiedy to czytasz, zanim znów zapomnisz. Teraz przepływa fragment wieczności, dziesięciotysięczna cząstka sekundy przez twoje ręce, na twoich oczach, jak płatek śniegu, tocząca się perła, strzała w powietrzu, zanim trafi. Grot włóczni tego, co było i tego, co jeszcze nigdy nie miało miejsca. Teraz od pierwszego wersu jesteś już odrobinę starszy. Teraz spada woda kaskadami, bije twoje serce. Teraz chmura przesłania słońce. Teraz odfrunęły ptaki. I teraz zapominasz o wszystkim. Przerzuć stronę, albo idź .    przełożył z n...