Útmánuðir

Útmánuðir. Czyli ostatnie miesiące zimy, przednówek. Swego czasu trudny moment w ciągu roku: zapasy wyjedzone; siano na ukończeniu, a trawy młodej jeszcze nie ma... I w samą porę jeszcze jedno znalezisko z poprzedniego bloga, poetyckie. Na marzec w sam raz, na jego koniec. Zanim wróci na dobre życie.

Kiedyś życie na Islandii nie rozpieszczało za bardzo. Istniało się wśród większej niepewności. O trudnych latach w poezjach swych wspominał kiedyś Jón úr Vör (1917 - 2000), w tomie Þorpið (Wioska rybacka) z 1946 roku. W takiej wiosce się wychowywał, jako przybrane dziecko w ubogiej rybackiej rodzinie. Taki więc kawałek z dawnych lat, z Islandii... Wielkie szczęścia, proste szczęścia:

Jón úr Vör

Przednówek 

Pamiętasz ten długi

bezmleczny czas pośród zimy,

rybę lichą w cebrzyku,

ledwie małego dorsza suszonego,

źródło 

z prostą piosenką cieknącej wody,

łodzie w szopach

okryte jutowym płótnem,

owce na plaży,

przemarznięte stopy

i wieczory długie jak wieczność,

często pełne niecierpliwego czekania

na pogodę

i coś świeżego do ugotowania.

 

Pamiętasz 

pewien wieczór, tuż przed zmierzchem,

jak stałeś z przybraną mamą nad morzem,

patrząc z obawą na pusty zmrożony brzeg,

na fiord

i w górę, ku niebu - 

spodziewałeś się małej łodzi zza przylądka,

a ta nie nadpłynęła.

Po zmroku ciemność, odgłosy burzy,

milczenie,

łzy na poduszce,

sen w łóżku zbyt dużym.

 

Pamiętasz 

radość pośrodku nocy,

gdy zbudził cię dotyk

spracowanej dłoni,

jej grzbiet, tak miękki i ciepły,

gładził cię po policzku.

Twój ojciec przybrany

- pocałował cię, kiedy objąłeś go za szyję,

jego wąsy wciąż były zimne i pełne morskiej wilgoci.

 

O poranku niebieski zębacz

leżał na zmarzniętym progu,

a słońce rozświetliło srebrnołuskiego łupacza

i szczęście w domu biedaka.

      przełożył Kiljan Halldórsson