Cicho i spokojnie
Ciemności narastają, dosłownie i w przenośni. Tak już musi być. A w niektórych zakamarkach zawsze ciemno, ledwie jakieś poświaty tylko czasem... Ważne tylko, by się w tym mroku za bardzo nie pogrążać i dać szansę światłu, które zawsze gdzieś tam rozbłyska... Dziwny czas, niespokojny i pełen niepotrzebnych słów. To czego najbardziej trzeba w niespokojnych czasach, to spokoju i wytrwałości, byle nie w gadaniu. Zawsze naturalnie dyskutować warto, choć niekoniecznie z sabotażystami, bo wobec tych drugich warto by było po prostu działać wytrwale a skutecznie. Niepotrzebne są dyskusje, jeśli stanowią tylko bezproduktywne pyskówki, zdolne jedynie dzielić ludzi. Krzyczące chamstwo, potwarcy i kłamcy - wobec nich prawa litera użyta być winna i dobra informacja, pracowicie, a nie wdawanie się z nimi w bitwy na słowa, bo - jak pisał kiedyś Wojciech Młynarski: oni nie zmądrzeją, my zgłupiejemy... Czas raczej sprzyja wysiłkom i systematyczności, dobrze tylko ze swą cierpliwością i systematycznością zacząć odpowiednio wcześnie, zwłaszcza gdy ma się kadencyjne ramy... No i dobrze by było za bardzo się nie zniechęcać... I dać sobie szansę w przyszłym roku na dalszy czas, byśmy nie musieli znów chować się pod ziemię, by stamtąd na powrót podejmować próby kiełkowania z nazbyt dużych, aż beznadziejnych na pokolenia głębokości...
A na koniec jeszcze wiersz, Islandii, na najbliższe czasy:
Jón úr Vör
Cicho i spokojnie
Jak świecznik niesiony
ze świec płomykami,
spokojnie słońce tak płynie
ponad mrocznymi krajami.
Nie, burzliwymi słowy
w biedzie świata nie utworzysz nieba.
Spokojnie, po cichu w ziemi
ziarno wzrasta dla chleba.
przełożył z islandzkiego Kiljan Halldórsson
----
Z: Jón úr Vör, Með hljóðstaf, Reykjavík 1951

Komentarze
Prześlij komentarz