Po sobocie sobota
Taka kalendarzowa kolej rzeczy. A pomiędzy dziwny czas. I nawet nie bardzo chciało się gadać, choć innym naturalnie buzie nie chcą się zamykać, i tym dobrym, i tym złym a plugawym... Kolejna okropna rzecz, kolejne miejsce zbrukane zbrodnią, tym razem takie, o jakim mogę powiedzieć, że to własna kieszeń... Naturalnie nie gna mnie tam, by się przerażać okaleczonym miejscem, w poczuciu, że takie okropieństwa nie zdarzają się tak raz za razem, w sąsiedztwie... Znów przyszło coś strasznego, znów za tym idące wspaniałe postawy i marne postawy się ujawniły, jak to w życiu; na zło odpowiedzią dobro, ofiarność, prawdziwa bohaterskość, jak tych policjantów, którzy nie rzucili na wiatr słów, gdy wypowiadali te z roty ślubowania: ...strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia... Oby wszyscy ranni jak najszybciej wracali do zdrowia!
Teraz pełno domysłów, badań, komentarzy, specjaliści i pisarze odkrywający sto razy już odkryte Ameryki... Zło niestety jest w środku, jest nie do pokonania, nie jest kryjącym się gdzieś na zewnątrz po pieczarach smokiem, którego można by było upolować i mieć sprawę z głowy. Mało na co dzień refleksyjni, nagle, po nowych wypadkach, zaskoczeni, zaczynamy się pytać, czy to każdy tak może przemienić się w śmiercionośny żywioł... No a przecież wiadomo, że przyzwolenie wiele może niepokojących cech uaktywnić w istnych gołąbkach, po których nigdy byśmy się nie spodziewali okrucieństwa... Dobrze więc, gdy umiemy trzymać się w ryzach, nawet gdy mamy w sobie iście mordercze myśli - po prostu pewnym złym pobudkom przeciwstawiają się pobudki silniejsze, umiejące nas pohamować. Ale niektórych nic nie hamuje i nie straszy ich nawet żadne prawo karne... Ulega się temu, co jest najsilniejsze...
Nie chcę nawet wiedzieć, jakimi ideologiami się fascynował ten zbrodniarz, o ile w ogóle, bo też i wcale tak być nie musiało... Jakieś zło w każdym razie musiało się zadziać już dawno temu. Pewnie już w dzieciństwie, bo to przecież prawdziwy kociołek czarownic. Zawsze wśród tego, co żywe, jest jakiś odrzut, a ten stan daje samotność ze wszystkimi jej negatywnymi konsekwencjami, także dla otoczenia... Krzywda... Krzywdzimy, mniej lub bardziej, nawet ci najprzyzwoitsi, choćby i dawno temu, za maleńkości śmiejąc się z różnych ofiarnych kozłów albo siedząc cicho, by się nie narażać grupie. I tak się potem toczą ponure losy, a świat zyskuje rozmaite oblicza i barwy: dla jednych jest radosnym palcem zabaw i areną sukcesów, a dla innych salą tortur, pustynią udręki, dokuczliwym zgiełkiem, który chciałoby się definitywnie uciszyć... Naturalnie złe doświadczenia nie muszą prowadzić aż do tak straszliwych wydarzeń, ale zawsze pewne niekorzystne dla psychiki warunki mogą być idealnym środowiskiem do wyhodowania potwora. Specjaliści umieją wyliczyć jego cechy i niepokoją się nawet, bo to środowisko zdaje się rozrastać i komplikować... Piaskownica z kanaliami nie znika, tyle że wiele z nich rozumie, że wchodząc w życiowy system, warto trzymać się reguł, a już pełnia szczęścia jest taka, gdy się jest po tej stronie, gdzie prawo daje ochronę, choć nie do końca jest zobowiązujące; bo tam niżej to jest ono takie zobowiązujące, ale mało chroni, choć szumne takie na papierze jest w swych zapewnieniach. Są jednak tacy, co całkiem wychodzą poza systemy, normy prawne, moralne, wychodzą, i śnią być może, że gdy dokonają czegoś spektakularnego w swej makabryczności, staną się jakąś inspirującą legendą dla podobnych, rozproszonych po tym okropnym świecie, któremu - w ich opinii - żaden szacunek się nie należy... Coś się zbiera, zagęszcza się mrok, w którym tkwi taki - nie inny - sąd o świecie, aż nastaje w końcu moment, gdy już miejsce jedynie na anihilację, na pragnienie już nie tylko zniszczenia siebie, ale wszystkiego wokół, ile się tylko da... Czasem takie nieszczęsne zło udaje się wytropić, bo czymś się zdradzi, bo pewne sygnały nie pozostaną zbagatelizowane, ale czasem wszystko dzieje się w tak wielkiej skrytości, że nie sposób zapobiec nieszczęściu, można je już tylko powstrzymać, w miarę możliwości zminimalizować, tak jak to stało się w Krakowie, bo gdyby nie ci wspaniali policjanci, licho wie, ilu jeszcze ludzi to nieszczęście mogłoby pozbawić życia... Straszne bywają rozliczenia z życiem, z losem, potworne potrafią ludzie snuć palny, szkolić się nawet cierpliwie, by spełnić swój makabryczny cel... I w tym wszystkim ponura przypadkowość. Przecięcie się linii w złym miejscu, o złej godzinie, biegnących przez różne czasy, różne doświadczenia, jasności i ciemności - reszta to fizyka z całą tą brutalistyczną, zimną matematyką, co daje lawinę nowych zdarzeń i zbiorowisko katastrof...
Ludzie wpadają w dreszcze. Przecież tam chodzę, to ja mogłem, mogłam tam być... No tak, ale stało się inaczej... Może nam się coś przydarzyć, a może nam się nic nie przydarzyć... Sam już się kiedyś przekonałem, że można pośród malowniczych planów nagle, w połowie drogi, wylądować w szpitalu z roztrzaskaną twarzą, bo się znalazłem na linii celu chuligana z ostrym kamieniem - kilka centymetrów wyżej albo niżej i może by rozwiązali moją sprawę, lecz przypadek zdecydował, a opolscy chirurdzy mistrzowsko zacerowali mi przebity policzek i zreperowali dziąsło... Więc nie ma co panikować. Co ma się stać, to się stanie. Smutno jest tylko. Tym bardziej że i tutaj zaraz były wokół tego wszystkiego polityczne hieny...
Co poradzić. Nawet najspokojniejsze miejsca ktoś straszliwie potrafi dotknąć. Tak było kiedyś w Norwegii, tak się stało teraz w Krakowie... Tak się - powiem raz jeszcze - w samotnościach rodzić umieją bardzo czasem krwawe projekty...
A życie musi się zbierać do kupy... Czas płynie, minie i smutek, będą blizny... Na drugi dzień, jak puściłem radio, to to zaraz usłyszałem... Całkiem zrozumiałe... Stara już piosenka w nowych okolicznościach...
Komentarze
Prześlij komentarz